Złote myśli:

A tam śniegu obrus leży,
Czego człek się pracą dobił.
I wybłyśnie na błękity,
O dziecinę dla swej chaty,
I w źrenicach łza migoce.
Mógłby książę pozazdrościć!
Tam, gdzie widniał obrus śniegu,
Na pagórku ponad rzeką.
Wszelkie dziwy zza jarów — prawem snu przywłaszcza.
Mogił… popiołom.
Widziałem lotne w powietrzu bociany
Ciszę błękitu.
Ostatnie błyski,
Stoi… Nie śmie przeszkadzać… On słowa nawleka
Anieli twoi w niebie rozpostarli,
I z zachłanną radością mąci mu się głowa,

Club fitness pozycjonowanie cieszyn cieszyn